خيلي وقته كه چيزي ننوشتم .يعني هر كاري مي كنم

 كه نوشتن ام بياد ، نمياد.

شده ام عين عين القضات كه مي دانست نانوشتن اش ،

 بهتر است تا نوشتن .

با خودم فكر مي كنم چه بنويسم كه توي اين روزگار غريب ،

 هم حرف دلم رو زده باشم و هم حرمت قلم رو نگه داشته باشم .

 اما مي بينم نمي شه . نمي شه هم درد دل كرد و هم

حرمت قلم رو  نگه داشت . واسه همين هم  از درد دل

 مي گذرم كه حرمت جوهر قلم ،  خيلي بيشتر از درد من و توست .

باران

بهانه ای است

برای

گریستنی

که

ردی از اشک هایت

بر چهره نمانند .

همه آدم ها از بازي با تو لذت مي برند .

تصميم بگير كه ،

مي خواهي هم بازي شان باشي

يا اسباب بازي شان .

نمي دانم چرا در تمام طول تاريخ و از بين

 تمامي اسطوره ها و افسانه هاي آن ، 

فقط ابراهيم است كه " پدر ايمان " است .

 و اين ايمان ، چه فرزند سعادتمندي است

كه پدري چون ابراهيم دارد .

آنگاه كه اسماعيل را به مسلخ مي برد ،

 نه دست اش به لرزه مي افتد و نه دلش مي لرزد .

آرام و با طمانينه ، تيغه تيز كارد را بر گلوي

دوست داشتني ترين اسماعيل وجودش مي گذارد

و فشار مي دهد اما ...

و اينچنين است كه " پدر ايمان " مي شود

 و ايمان تاريخ را سرافراز مي كند .

عيد قربان ، عيدي است كه به هيچ دين ، مذهب

 و يا آييني تعلق ندارد اما متعلق به همه

اديان ، مذاهب و آيين ها هم مي باشد .

عيد قربان ، يعني عيد اثبات ايمان كه البته

 با كشتن گوسفند به دست نمي آيد .

عيد قربان ، يعني قرباني كردن "خود نفساني "

 در برابر "خود انساني "

عيد قربان ، يعني قرباني كردن " گوسفند درون "

 در برابر خداگونه اي در هيات انسان .

تاريخ را بايد فلاسفه بنويسند

و

فلسفه را مورخان .

در اين صورت است كه

تحريف ها كمتر خواهند شد .

دست ها دو گونه اند :

دست هايي براي دعا ،

و دست هايي براي نفرين .

بنگر تا دست تو براي دعا برآسمان است ،

يا براي نفرين !

شب كه ما آدم ها خوابيم ،

زنگ راحت خداست ...........

جهاني بزرگ

در سر كوچك توست .

درون سركوچك ات را زيبا كن

تا جهاني بزرگ را زيبا ببيني .

و تنها انسان است

كه انسان نيست !

من

مي ترسم

پس

هستم ...